Να προστατεύσουμε τα παιδιά
Όχι στην πλύση εγκεφάλου των παιδιών
Τα τελευταία χρόνια και εντατικά πια οι ενήλικοι επιτίθενται με μανία στα παιδιά με κάθε τρόπο: τα βιάζουν, τα κακοποιούν, τα σκοτώνουν, τα εκμεταλλεύονται, τα κάνουν αντικείμενα πορνογραφίας , προπαγάνδας, κατήχησης και χειραγώγησης. Αν οι κοινωνίες δεν προστατεύσουν ούτε τα παιδιά οπισθοχωρούμε σε μια άνευ προηγουμένου βαρβαρότητα.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΠΟΥ (Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας) περίπου ένα δισ. παιδιά ηλικίας 2-17 ετών βίωσαν σωματική, σεξουαλική, συναισθηματική κακοποίηση, βία ή παραμέληση το 2020, ενώ σχεδόν τρία στα τέσσερα παιδιά ηλικίας 2-4 ετών υφίστανται τακτικά σωματική τιμωρία ή ψυχολογική βία στα χέρια γονέων η και φροντιστών.
Στην Ελλάδα κάθε χρόνο 7500 παιδιά κάτω των 5 ετών δέχονται κάποια μορφή βίας. 1 στα 5 παιδιά θα βιώσει τουλάχιστον 1 περιστατικό σεξουαλικής βίας έως τα 18 έτη. 1 στους 2 Έλληνες έγινε μάρτυρας κακοποίησης ανηλίκου. 7 στις 10 κακοποιήσεις γίνονται από γονείς ή συγγενείς. Πάνω από 3000 παιδιά εμπλέκονται σε σεξουαλική εκμετάλλευση μόνο στην πρωτεύουσα.
Στις 30 Νοεμβρίου 1989 ο ΟΗΕ διακήρυξε ότι το παιδί είναι ένα τελειωμένο ανθρώπινο πλάσμα ένας πολίτης με πλήρη δικαιώματα και πως το να το περιορίζουμε στην κατάσταση του ανήλικου εξαιτίας της ηλικίας του αποτελεί μια διάκριση παρόμοια με των Μαύρων, ή των γυναικών. Αυτή η διακήρυξη είναι ένα δηλητηριασμένο δώρο στα παιδιά που παραδίνονται σε κάθε είδους χειραγώγηση. Στην πραγματικότητα εξαφανίζονται τα όρια μεταξύ ενηλίκων και παιδιών γεγονός που σημαίνει ότι τα παιδιά σέρνονται όλο και περισσότερο σε κόσμους που κάποτε ήταν για μεγάλους.
Κι ενώ συνεχίζουμε να μην προστατεύουμε αποτελεσματικά τα παιδιά σε κανένα τομέα δημιουργούμε νέα προβλήματα με πρόσχημα την προστασία τους αλλά στην πραγματικότητα επιβάλλοντάς τους με το ζόρι τις πρακτικές μεσοαστικών “προοδευτικών” ελίτ που θεωρούν όλους όσους δεν συμμερίζονται τις απόψεις και τις ιδέες τους πρωτόγονους και φοβικούς. Μια drug queen που διάβασε παραμύθια σε παιδιά στη Θεσσαλονίκη έφερε και στην Ελλάδα τη συζήτηση για το κατά πόσο μπορούν οι drag queens να μπαίνουν στα σχολεία. Το θέμα- ένα από τα θέματα- διχάζει τις κοινωνίες στο Δυτικό κόσμο που ο πόλεμος των ταυτοτήτων και της πολιτικής ορθότητας μαίνεται.
Στις Η.Π.Α και στο Ηνωμένο Βασίλειο οι θεόρατες «γυναίκες» πάνω σε τακούνια στιλέτο, τεράστιες βλεφαρίδες, περούκες που φτάνουν στον ουρανό, υπερβολικά χείλη, τεράστια στήθη και κραυγαλέα ρούχα δεν εμφανίζονται μόνο σε κλαμπ τα βράδια. Βρίσκονται στις τάξεις του δημοτικού με εξάχρονα και οκτάχρονα παιδιά. Βρίσκονται σε βιβλιοθήκες διαβάζοντας ιστορίες και παραμύθια σε βρέφη. Βρίσκονται στα βιβλιοπωλεία στα νεανικά τμήματα. Όπου μικρά παιδιά και drag queens. Φυσικά και οι drag queens είναι διασκεδαστικές όταν μιμούνται και παρωδούν την Μαντόνα, την Μέριλιν ή την Νταϊάνα Ρος. Μια χαρά. Πηγαίνεις το βράδυ σε ένα drag show και το χαίρεσαι. Αλλά στα σχολεία;
Το Drag Queen Story Hour που ιδρύθηκε το 2015 και χρηματοδοτούν οι αρχές της Νέας Υόρκης είναι ένα πρόγραμμα σε εθνικό επίπεδο στις ΗΠΑ που έχει στόχο να «εμπνεύσει την αγάπη για το διάβασμα διδάσκοντας παράλληλα τη διαφορετικότητα, την αγάπη για τον εαυτό και τον σεβασμό στους άλλους». Το ίδιο πρόγραμμα πέρασε και στην Αγγλία και απευθύνεται σε παιδιά δημοτικού ενώ προς το παρόν περιοδεύει σε βιβλιοθήκες ανά την επικράτεια.
Πίσω από αυτές τις φαινομενικά ακίνδυνες και εκκεντρικές αναγνώσεις βιβλίων κρύβεται μια συντονισμένη προσπάθεια επανεκπαίδευσης των παιδιών. Πολλές drag queens αντιδρούν σε αυτή την επέλαση δηλώνοντας το προφανές: απευθυνόμαστε σε ένα ενήλικο κοινό κι όχι σε παιδιά. Η αποσταθεροποίηση της πραγματικότητας, η συσκότιση των βιολογικών κατηγοριών και η παραβίαση των ορίων των παιδιών προτού μεγαλώσουν ώστε να καταλάβουν και να επιλέξουν έχει καταστροφικές συνέπειες.
Οι drag queens στα σχολεία δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου. Οι νέες αριστερόστροφες ελίτ της Δύσης με αιχμή την Αμερική και τη Μεγάλη Βρετανία έχουν αναλάβει μια ιερή σταυροφορία: να γεννηθεί μια νέα ανθρωπότητα στα ερείπια της προηγούμενης απαλλαγμένη από σεξισμό, ομοφοβία, πατριαρχία και φυλετικές διακρίσεις που θα βασίζεται στην κοινωνική δικαιοσύνη. Θα μπορούσα να συζητήσω την καθολικότητα του σχεδίου και να συμμετάσχω σ’ αυτούς τους ευγενείς στόχους αν δεν επιχειρούσαν να μας τους επιβάλλουν βίαια, λογοκρίνοντας και καταδιώκοντας όποιον/α δεν συμφωνεί, αμφιβάλλει, ή αναζητάει διάλογο και επιχειρήματα. Πώς γίνεται να μην αντιδράσεις σε όσους θεωρούν τους εαυτούς τους ανώτερους κι εμάς καθυστερημένο όχλο που έχει ανάγκη από καθοδήγηση; Τα παιδιά για άλλη μια φορά κινδυνεύουν να γίνουν η παράπλευρή απώλεια σε ένα ακήρυχτο πόλεμο από τους ταλιμπάν της ορθότητας εναντίον των ανθρώπων, της ελευθερίας και της λογικής.



Πόσο δίκιο έχετε και πάλι! Για να κατανοήσεις το διαφορετικό πρέπει να είσαι σε θέση να καταλάβεις γιατί είναι διαφορετικό, δεν μπορεί να θεωρείς τα πάντα όμοια... χρειάζεται να είναι εμφανής ο διαχωρισμός για να μπορείς να κάνεις την σύνθεση.Σε μια τρυφερή ηλικία βάζουμε τα παιδιά σε διαδικασίες σκέψης που δεν είναι ώριμα να κάνουν, στο όνομα των δικαιωμάτων τους που καταστρατηγούνται .Δεν τα αφήνουμε να ζήσουν την παιδική τους ηλικία προωθώντας τους εφηβικά και ενήλικα "πρότυπα" .
Χαίρομαι ειλικρινά πολύ να διαβάζω τις τοποθετήσεις, τις απόψεις και τις σκέψεις σας για κοινωνικά θέματα που μας αφορούν όλους αλλά που δεν έχουν όλοι το σθένος και την πρόθεση να αγγίξουν.