Μη δίνετε στα παιδιά Valium

Εμπρός για κοινωνίες σε καταστολή

Ας ξεκινήσουμε με ένα συμπέρασμα: η ηθική και βιολογική ποινικοποίηση οποιασδήποτε επιθυμίας, χαράς, εμμονής, πάθους, παρέκκλισης, ιδιαιτερότητας, ανάγκης, αντίδρασης και συμπεριφοράς που δεν συμβαδίζει με μια «υγιή και ευτυχισμένη κανονικότητα» είναι  ένα γεγονός που διαταράσσει όλο και περισσότερο την ανθρώπινη φύση.

Είναι τρομακτικό να έχω κατάθλιψη επειδή χώρισα; Είμαι ανισόρροπος επειδή αγχώνομαι για το εργασιακό μου μέλλον σε μία αγορά που σε αντικαθιστά χωρίς έλεος με κάποιον νεώτερο, με περισσότερα προσόντα και πιο φιλόδοξο από σένα; Έχω πρόβλημα αν αισθάνομαι οργή, δυσαρέσκεια, απόγνωση για τη κοινωνική κατάσταση που κυριαρχεί; Αν τσακωθώ με ένα φίλο μου, τη μητέρα μου, το συνάδελφό μου θα πρέπει να απευθυνθώ σε ψυχοθεραπευτή για να μειώσω τα επίπεδα της επιθετικότητάς μου; Πρέπει να αρχίσω να παίρνω χάπια αν αγαπάω πολύ, αν μισώ, ή αν έχω την τάση να επαναλαμβάνω κάτι που μου αρέσει πάρα πολύ- τρώγοντας σοκολάτες, ή βλέποντας πέντε επεισόδεια στη σειρά;

Οικοδομούμε μια λιπόθυμη κοινωνία, μια κοινωνία δίχως πάθη, χωρίς συγκρούσεις, χωρίς προσβολές, χωρίς λεκτικές μορφές βίας, χωρίς τη σκέψη του θανάτου, δίχως ωμότητα, χωρίς έντονα αισθήματα, χωρίς υπερβολή. Αυτό που νομίζουμε ότι ξεριζώνουμε υπάρχει ο κίνδυνος να το δούμε να ξαναφορτώνει εκεί που δεν το σπείραμε. «Δεν μου αρέσει η εικόνα μιας βιολογικής, υγιεινολογικής, ασηπτικής, αποστειρωμένης κοινωνίας» είπε ο Γάλλος φιλόσοφος Ζακ Ντεριντά.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που οι έφηβοι ήταν χρυσά παιδιά που έκαναν περισσότερο σεξ, έπιναν περισσότερο και ονειρεύονται περισσότερα όνειρα από οποιοδήποτε άλλο ανθρώπινο ον και που οι ενήλικες  τους ζήλευαν για την ομορφιά τους, την τόλμη τους και το θράσος τους. Όχι πλέον. Οι δυτικές μητροπόλεις μετατρέπονται στα πιο πληκτικά, γερασμένα, συντηρητικά μέρη που μπορεί να ζήσει κάποιος και οι νέοι στους πιο δύσθυμους ανθρώπους που έχουν υπάρξει ποτέ. Τα τελευταία χρόνια τα νέα αγόρια και κορίτσια παραπονιούνται για τα πάντα. Για το σχολείο που πάνε, για τα βιντεοπαιχνίδια που παίζουν, για τα ποτά που πίνουν, για τις σχέσεις που έχουν, για τη ζωή που ζουν, για οτιδήποτε κάνουν. Η κουλτούρα της Μιζέριας έχει κάνει  πλύση εγκεφάλου στους νέους σε σημείο κατάθλιψης.

«Ως πιτσιρικάδες εμείς τότε…» –ναι ξέρω… Χρησιμοποιώντας κάποιος μια τέτοια αρχή καταλήγει δέκα στις δέκα φορές να ακούγεται σαν στρατηγός-«εμείς στην εποχή μας...», αλλά ας είναι.  Οι φίλοι μου κι εγώ θεωρούσαμε αυτονόητο που δεν είχαμε λεφτά, ότι κάποιος άλλος που έχει θα αγοράσει τόσες μπύρες που να γίνουμε λιώμα και καθισμένοι στα σκαλιά του Μουσείου ξενυχτούσαμε μιλώντας για απελπισμένους έρωτες, για το λαμπερό μέλλον που έρχεται και για την απελπισία  μέχρι να γίνει πραγματικότητα. Κανείς από εμάς δεν σκεπτόταν ότι κάτι πάει στραβά ή ότι συναισθηματικά είχε κάποιο θέμα. Ο πόνος και το πάθος συνυπήρχαν και το διασκεδάζαμε. Το πιο άχαρο πράγμα με τους σημερινούς νέους είναι ότι αντί να ανεμίζουν τις σημαίες της υπερβολής και της αντισυμβατικότητας τις θεωρούν σαν πρόβλημα που πρέπει να τους λύσει κάποια κυβέρνηση ή κάποιος «ειδικός». Σε έρευνα του  Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας (2019) διαπιστώθηκε πως το 28,2% των εφήβων 11-15 ετών εμφανίζουν καταθλιπτικό συναίσθημα το οποίο αυξάνεται από την ηλικία των 11 (15,0%), στην ηλικία των 13 (31,8%) και των 15 ετών (37,1%).

Υπερβολή και σκληρή δουλειά ήταν τα μότο μας αργότερα. Φιλοδοξία και ηδονισμός. Κανείς από τη γενιά μου δεν είδε στα ποτά,  στην απογοήτευση, στην αποτυχία,  ή στον ενθουσιασμό και στη τρέλα του έρωτα νευρώσεις, ή διαταραχές προσωπικότητας. Η πανίσχυρη Αμερικάνικη Ψυχιατρική Εταιρία που είναι το βαρόμετρο της παγκόσμιας υγείας προσθέτει κάθε χρόνο δεκάδες καινούργιες διαταραχές. Όποια αντίδραση κι αν έχεις σε οποιοδήποτε θέμα είναι καταλυτικά προβληματική και χρήζει φροντίδας και φαρμάκων. Το 10-20% των παιδιών και των εφήβων παγκοσμίως σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας  θεωρείται ότι υποφέρουν από ψυχικές διαταραχές, οι οποίες, αν μείνουν χωρίς αγωγή, επηρεάζουν σημαντικά την ανάπτυξή τους, την εκπαιδευτική τους απόδοση και τη δυνατότητα να διάγουν μια γεμάτη ζωή.  

Δεν περνάει βδομάδα που να μην επέμβουν  οι «ειδικοί», η νέα μάστιγα της ανθρωπότητας,  μιλώντας για την υποτιθέμενη κρίση ψυχικής υγείας των παιδιών. Κάθε φορά η μοναδική τους πρόταση-λύση είναι να ιατρικοποιήσουν ακόμα περισσότερο την παιδική ηλικία μετατρέποντας τα φυσιολογικά προβλήματα της ενηλικίωσης σε όλο και περισσότερες ψυχικές διαταραχές και τους νέους ανθρώπους σε ασθενείς ή μέλλοντες ασθενείς.

Στην Βρετανία και την Αμερική συνταγογραφούνται αγχολυτικά σε επίπεδα ρεκόρ. Η απάντηση σε κάθε ερώτηση είναι Valium. Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύθηκαν σε γραπτή ερώτηση της Βουλής των Λόρδων τον μήνα Ιούλιο φέτος, ο αριθμός των παιδιών στα οποία χορηγήθηκε Valium έχει αυξηθεί  κατά 57% τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Καμία γενιά πριν δεν έχει παθολογικοποιηθεί όσο η νέα αυτή γενιά.

Κάποιος θα μπορούσε να αντιτείνει ότι τα lock down έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην ψυχική υγεία των παιδιών. Ο εγκλεισμός, τα παιδιά μακριά από άλλα παιδιά, όλη μέρα με τους γονείς και συνεχώς μπροστά σε οθόνες, χωρίς παιχνίδι και συναναστροφές σίγουρα ζόρισαν τα παιδιά. Όμως η τάση προϋπήρχε επί δεκαετίες, εντατικά από τη δεκαετία του 90.  Πριν την πανδημία (2019) το 80% των εκπαιδευτικών στην Μεγάλη Βρετανία δήλωσαν ότι η ψυχική υγεία των μαθητών βρίσκεται σε «σημείο κρίσης».

Η κοινωνία των ενηλίκων, βαθιά διαταραγμένη, θεωρεί ότι σπρώχνοντας τα παιδιά στα Valium απαλλάσσεται από την ευθύνη της να μάθει στα παιδιά να αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν και θα αντιμετωπίσουν στη διάρκεια της ζωής τους. Αυτή η τάση αποτελεί τη συνταγή της καταστροφής. Αδρανοποιεί τους νέους, ή μάλλον τους ναρκώνει υπονομεύοντας την ικανότητά τους να αντιμετωπίζουν προβλήματα. Σταματήστε να μετατρέπετε τους νέους σε άρρωστους. Μάθετε τους να αντέχουν, να αγωνίζονται, να διεκδικούν, να προσπαθούν. Η ζωή δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ Παράδεισος- θα ’ταν τόσο πληκτική άλλωστε.